غریبانه

هر کسی آمد , مرا در خویش پیدا کرد و رفت 

   با کلید خستگی , درهای حسرت را گشود , تکه های قلب خود را نذر فردا

کرد و رفت    

  فکرهای پخته اش را پشت افکارم نوشت , نسخه های بی کسی را باز امضاء

کرد و رفت  

در نگاهی که مرورش یاد آبی پاک بود

کینه های کهنه اش را غرق دریا کرد و رفت 

دستهایش را پر از باران احساسم نمود

آسمان را در نگاه خاک معنا کرد و رفت 

      همچو گیتاری زخمی آخرین سازهای خود را می نوازم 

                      می نوازم از دل خسته ی مردم از دل خوشه زار گندم 

                  می نوازم از سکوت برکه ها می نوازم از سکوت بیشه ها

   می نوازم از تنهایی قلب های شکسته 

      قلب هایی که  در  دامن  غم  نشسته    

                       می نوازم تا آخرین نفس , تا پرنده رها شه از قفس 

                 می نوازم از غروب عاشقان می نوازم از شکست دل باختگان 

                          می نوازم تا عاقبت پاره گردد  آخرین تار گیتار 

                       می نوازم تا همان جایی که عاشق خار شد به پای یار  

یادم باشد ، حرفی نزنم که به کسی بر بخورد  

نگاهی نکنم که دل کسی بلرزد

خطی ننویسم که آزار دهد ، کسی را

یادم باشد که روز و روزگار ، خوش است

وتنها دل ما ، دل نیست

یادم باشد جواب کینه را با کمتر از مهر

و جواب دورنگی را با کمتر ازصداقت ، ندهم 

یادم باشد  در برابر فریادها ، سکوت کنم

و برای سیاهی ها نور ، بپاشم 

یادم باشد از چشمه ، درس خروش بگیرم

و از آسمان ، درس پاک زیستن

یادم باشد سنگ خیلی تنهاست

باید با سنگ هم لطیف رفتار کنم ، مبادا دل تنگش بشکند 

یادم باشد زندگی را دوست دارم

یادم باشد هرگاه ارزش زندگی یادم رفت ،

 در چشمان حیوان بی زبانی که به سوی قربانگاه  می رود ،

                         زل بزنم ، تا  به مفهوم بودن ، پی ببرم  

  آمد .....

 آمد اما در نگاهش ، آن نوازش ها نبود

                                           چشم خواب آلوده اش را ، مستی ِ رویا نبود 

 نقش عشق و آرزو از چهره ی دل ، شسته بود 

                                            عکس شیدایی ، در آن آیینه ی سیما نبود  

 لب ، همان لب بود ، اما بوسه اش گرمی نداشت 

                                            دل همان دل بود ، اما مست و بی پروا نبود

 در دل ِ بیزار خود ، جُز بیم رسوایی نداشت 

                                            گرچه روزی هم نشین ، جُز با من رسوا نبود

 در نگاه سرد او ، غوغای دل خا موش بود 

                                            برق چشمش را ، نشان ، از آتش سودا  نبود

 دیدم ، آن چشم درخشان را ، ولی در این صدف

                                            گوهر اشکی که میخواستم ، پیدا نبود

 بر لب لرزان من ، فریاد دل ، خاموش بود 

 آخر ، آن تنها امید جان من ، تنها نبود ............... 

جُز من و او ، دیگری هم بود ، 

اما ای دریغ 

آ گه از دردِ دلم ، زِ ِ آن عشق جان فرسا نبود    

هیچ کس در دل تاریکی شب

با چراغی ، به سراغم نرسید

هیچ کس موقع پژمردن فصل

با گُلی تازه ، به باغم نرسید 

هیچ کس بازو به بازویم نداد ، ای روزگار

گُل پریشان شد ، زمستان شد بهار

از جوانی نیست چیزی یادگار

هیچ کس این روزها همدرد و همرازم نشد

آ گه از درد من و دلسردی ِ سازم نشد

بادِ زیر بال ِ  پروازم  نشد

هیچ کس در دل تاریکی شب

با چراغی به سراغم نرسید